Πανάκριβο και μοιραίο

«Το έργο με βιωσιμότητα 300 ετών θα κοστίσει με το βιοκλιματικό εξοπλισμό όσο μια πολυκατοικία σε γειτονιά της Αθήνας. Επειτα, όμως, θα έχουμε κάτι που να μας κάνει υπερήφανους στα μάτια όλου του κόσμου», δήλωνε πριν από πέντε χρόνια ο αρχιτέκτονας, Νίκος Φιντικάκης, μελετητής του μοιραίου στεγάστρου στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης, τμήμα του οποίου κατέρρευσε προχθές προκαλώντας το θάνατο ενός ανυποψίαστου τουρίστα και τον τραυματισμό άλλων έξι.

Ακόμη και η πολυτελέστερη πολυκατοικία, όμως, κοστίζει πολύ λιγότερα από τα 14 δισ. δραχμές, που ξοδεύτηκαν για την κατασκευή του στεγάστρου που θεωρήθηκε τεχνολογικό επίτευγμα και βέβαια δεν καταρρέει στα καλά καθούμενα.

*«Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις αιτίες της πτώσης πριν κάνουμε λεπτομερείς ελέγχους. Ενδεχομένως να οφείλεται σε μεμονωμένη αστοχία υλικού», λέει σήμερα ο Ν. Φιντικάκης. «Σκεφθείτε ότι το στέγαστρο αποτελείται από 100.000 ράβδους χάλυβα. Πιθανόν κάποιες απ' αυτές να μην είχαν την κατάλληλη χημική σύνθεση».

Ευτυχώς, πάντως, ο προϊστορικός οικισμός που... προστάτευε το στέγαστρο δεν υπέστη μεγάλες καταστροφές, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις των αρχαιολόγων. Κατέρρευσε η κεντρική τοξοστοιχία που κάλυπτε την τριγωνική πλατεία όπου και βρίσκεται η Δυτική οικία. Εκεί είχε ανακαλυφθεί η τοιχογραφία του Ψαρά και η «Νεαρή Ιέρεια».

*Οι εικόνες που διαδραματίστηκαν στη Σαντορίνη ήταν πρωτόγνωρες στα χρονικά του νησιού. Μέχρις ότου διαπιστωθεί ότι δεν υπήρχαν άλλοι εγκλωβισμένοι, επικράτησαν σκηνές πανικού. Ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Θήρας, Γιάννης Αργυρός, τονίζει ότι οι νησιώτες αισθάνονται ανυπεράσπιστοι: «Τέσσερις ώρες μετά το συμβάν δεν είχε φθάσει ούτε το ΕΚΑΒ ούτε βοήθεια από πουθενά».

Ειδικό σκέπαστρο

*Ο οικισμός στο Ακρωτήρι είναι μοναδικής αρχαιολογικής αξίας. Υπό την απειλή έκρηξης του ηφαιστείου, οι κάτοικοι τον εγκατέλειψαν τον 17ο αιώνα π.Χ. Εκτοτε σκεπάστηκε από λάβα για να ανακαλυφθεί το 1969 από τον αρχαιολόγο, Σπύρο Μαρινάτο, με τα πολυώροφα σπίτια του και κάθε λογής ευρήματα σχεδόν άθικτα. Τα σπίτια ήταν φτιαγμένα από χώμα, πέτρα, άχυρα και ξυλοδεσιά. Κατασκευάστηκε τότε ένα στέγαστρο από ντεξιόν υλικό που πρόσφερε άμεση προστασία στο χώρο και βοηθούσε τη συνέχιση της ανασκαφής. Από το 1980, όμως, άρχιζε να σκουριάζει.

Ο αρχιτέκτονας Ν. Φιντικάκης συνέλαβε τότε την ιδέα ενός βιοκλιματικού στεγάστρου που θα εξασφάλιζε σταθερή θερμοκρασία στο χώρο χειμώνα καλοκαίρι και θα σκεπαζόταν με θηραϊκή γη για να μην προσβάλλει το περιβάλλον. Στη μελέτη συνεργάστηκαν κορυφαία πανεπιστήμια της Ευρώπης και θεωρήθηκε πρωτοποριακής τεχνολογίας.

*Επρόκειτο για μεταλλική κατασκευή 14.000 τ.μ., αντοχής σε σεισμό 8 ρίχτερ και βιωσιμότητας 300 ετών, σύμφωνα με τις προδιαγραφές, που θεμελιώθηκε σε 95 πασσάλους σε βάθος 20 μέτρων. Δεν πρόλαβε, όμως, ούτε καν να ολοκληρωθεί.

• Source: ELEFTHEROTIPIA
• Date of publication of article: 25/09/2005 
• Author: Δημητρη Νανουρη
  

• Link to the Eleftherotipia website: http://www.enet.gr

• Link to the present article:  http://www.enet.gr/online/online_hprint.jsp?q=%E1%EA%F1%F9%F4%E7%F1%E9%2C+%F3%E1%ED%F4%EF%F1%E9%ED%E7&a=&id=48428824